De Motten Oorlog

Wanneer je spelletjes speelt met insecten, kan een enkele fout je duur komen te staan. Étienne Léopold Trouvelot wilde een Europese mot, de plakker (Lymantria dispar), kruisen met inheemse Amerikaanse zijde-producerende motten. Hij wilde dit om een meer ziekte resistente zijde-mot te creëren. Helaas ontsnapten er een paar van zijn motten. Deze verspreidden zich over grote gebieden in Amerika en veroorzaken ieder jaar miljoenen aan schade. Om dit tegen te gaan werd de hulp ingeroepen van een 3 cm grote monster kever, de grote poppenrover (Calosoma sycophanta).

De rups van de plakker (Lymantria dispar). Ze zijn bedekt met lange haren. Deze haren irriteren de huid bij aanraking.

De grote ontsnapping

Het is het jaar 1869, Massachusetts, Amerika. Étienne kweekt sinds ongeveer halverwege de jaren zestig plakker motten in het stukje bos achter zijn huis. Hij heeft ze als eieren vanuit Frankrijk meegenomen, nadat hij na een staatsgreep vanuit Frankrijk naar Amerika gevlucht is. Ze kweken was makkelijk genoeg, de rupsen kunnen de bladeren van honderden soorten planten, struiken en bomen eten, dus voedsel genoeg. Étienne wilde graag deze plakker-motten kruisen met inheemse zijde-motten om zo meer resistente zijde-motten te creëren in Amerika. Helaas ontsnapte een aantal rupsen. Het is onzeker of hij de autoriteiten gewaarschuwd heeft over de ontsnapping of niet, maar wat niet onzeker is, is dat de motten zich snel door hele stukken Amerika verspreidden. De eerste jaren na de ontsnapping werden ze slechts als een irritatie gezien. Echter, in 1889 was er de eerste echte grote uitbraak. Deze uitbraak leidde tot een enorme hoeveelheid bomen waar alle bladeren compleet verdwenen, huizen en trottoirs waren compleet bezaaid met rupsen en het regende zelfs rupsen over de inwoners heen. Het eerste bestrijdingsprogramma begon in 1890 en de strijd was zo moeizaam dat het ook wel de motten oorlog genoemd werd (the Great Gypsy Moth War)(1).

Wie zou er in hemelsnaam zulke behaarde rupsen willen eten?

Ontketen de titaan
Om te helpen in de strijd tegen deze vraatzuchtige rups, werd een titaan van een kever geïmporteerd van Europa naar Amerika. Deze kever wordt tot wel 3 cm groot en heeft een neusje voor lekker behaarde rupsen en poppen, onder andere die van de plakker. De kever in kwestie is de grote poppenrover (Calosoma sycophanta).

De grote poppenrover (Calosoma sycophanta) wordt tot wel 3 cm groot.

Echter, om de rupsen van de plakker te kunnen eten heb je gigantische kaken nodig. Nou, gigantische kaken heeft de grote poppenrover zeker!

Deze kever durft zijn tanden wel te laten zien, nouja, zijn kaken dan.

Niet alleen de volwassen kevers vallen rupsen en poppen van de plakker aan, ook de larven ervan doen graag mee met de jacht. Vanwege de geschiktheid van deze kever om de plakkerpopulatie in toom te houden, zijn er tussen 1905 en 1910 wel 35.830 kevers en 19.930 larven van deze kever vanuit Europa gehaald en vrijgelaten in Amerika (2). Op dit moment zijn er verschillende regio’s waar de kever een stabiele populatie gevestigd heeft. Het algemeen voorkomen van de grote poppenrover in gebieden waar veel plakkers voorkomen, geeft een indicatie dat dit een van de meest belangrijke natuurlijke predatoren is van de plakker in Amerika. Een studie liet zelfs zien dat de kevers tot ongeveer 70% van de poppen van de plakker weten te doden (3).

Herstel de balans
De grote poppenrover is goed in wat hij doet, rupsen en poppen eten. Maar zoals het met elke “roofdier – prooi” relatie is, moet een balans gevonden worden. Als er veel rupsen zijn, neemt het aantal kevers toe. Omdat het aantal kevers toeneemt, neemt het aantal rupsen (plakkers) af. Hierdoor is er minder voedsel voor de kevers en dit zorgt voor een daling van het aantal kevers. De daling in het aantal kevers geeft de rupsen (plakkers) weer de kans om in aantal toe te nemen.
Op deze manier wordt er een balans bewaard tussen het aantal kevers en het aantal plakkers. Dit betekent ook dat dit niet de manier is om compleet van de plakker af te komen in Amerika. Hoewel het compleet uitroeien van de plakker niet gehaald zal worden op deze manier, helpt de kever om het aantal rupsen te beperken en op deze manier beperken ze de schade die ze toebrengen. We mogen dus van geluk spreken dat ze ons een kaakje willen helpen!

Referenties
1) The Great Gypsy Moth War: A History of the First Campaign in Massachusetts to Eradicate the Gypsy Moth, 1890-1901. (2005) Robert J. Spear – University of Massachusetts Press; ISBN: 978-1-55849-479-4
2) Biological control of insect pests in the continental United States (1956) Curtis Paul Clausen, U.S. Dept. of Agriculture, Washington.
3) PREDATION BY CALOSOMA SYCOPHANTA L. (COLEOPTERA: CARABIDAE): EVIDENCE FOR A LARGE IMPACT ON GYPSY MOTH, LYMANTRIA DISPAR L. (LEPIDOPTERA: LY MANTRIIDAE), PUPAE (1985) Ronald M. Weseloh – The Canadian Entomologist 117: 11 17-1 126.

Geef een reactie